Πάρτι της ημέρας
Γύρω στο 1690, ο νεαρός τότε Τσάρος ίδρυσε αυτή την κλειστή ομάδα με τους πιο στενούς του φίλους, ευγενείς και ξένους συμβούλους. Τα «πάρτι» αυτά δεν ήταν απλές κοσμικές συγκεντρώσεις, αλλά είχαν ιδιαίτερα, προκλητικά χαρακτηριστικά:
• Ιερή Παρωδία: Η «Σύνοδος» αποτελούσε μια σαρκαστική, χυδαία απομίμηση των τελετουργικών της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας. Εξέλεγαν ψευδοπατριάρχες και «καρδινάλιους», ενώ ο ίδιος ο Πέτρος είχε συνθέσει μέρος των παρωδιακών ύμνων.
• Αχαλίνωτη Οινοποσία: Η κατανάλωση αλκοόλ ήταν υποχρεωτική και συχνά έφτανε σε επικίνδυνα επίπεδα. Όποιος αρνιόταν να πιει ή παραβίαζε τους κανόνες, αναγκαζόταν να αδειάσει το «Κύπελλο του Μεγάλου Αετού», ένα τεράστιο δοχείο γεμάτο με βότκα.
• Ανατροπή της Ιεραρχίας: Στις γιορτές αυτές, ο Πέτρος δεν είχε τον ρόλο του Τσάρου. Είχε ορίσει ως «Τσάρο της συντροφιάς» τον πρίγκιπα Φεοντόρ Ρομοντανόφσκυ και ο ίδιος κρατούσε έναν κατώτερο βαθμό, υπακούοντας στις διαταγές του.
• Ακραία Σκηνικά: Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ήταν ο γάμος του 84χρονου «ψευδοπατριάρχη» Νικήτα Ζότοφ το 1715, τον οποίο σχεδίασε ο Πέτρος ως μια τεράστια παρωδία: αξιωματούχοι, κυρίες της αυλής και ξένοι πρεσβευτές αναγκάστηκαν να παρελάσουν ντυμένοι με αστεία κοστούμια, συνοδεία αρκούδων, ελαφιών και αιγών, με τον ίδιο τον Τσάρο να παίζει τύμπανο.
Ποιος ήταν ο σκοπός τους;
Αν και έμοιαζαν με καθαρή κραιπάλη, οι ιστορικοί επισημαίνουν ότι ο Πέτρος χρησιμοποιούσε αυτές τις εκδηλώσεις ως πολιτικό εργαλείο. Μέσω της παρωδίας, γελοιοποιούσε τις παλιές, συντηρητικές παραδόσεις των Βογιάρων και της Εκκλησίας που στέκονταν εμπόδιο στα σχέδιά του για τον βίαιο εκσυγχρονισμό και τη δυτικοποίηση της Ρωσίας.