Πάρτι της ημέρας
Η «Νύχτα των 3.000 Dry Martini» (ή και η «Νύχτα του 3.000ού Dry Martini») αναφέρεται σε έναν ιστορικό μύθο και μια ανεκδοτολογική ιστορία γύρω από τον Αμερικανό πρόεδρο Franklin D. Roosevelt (FDR) και τη μεγάλη του αγάπη για το συγκεκριμένο κοκτέιλ.
Ο FDR ήταν διάσημος για την καθημερινή ιεροτελεστία που ονόμαζε «The Children s Hour» (Η Ώρα των Παιδιών). Κάθε απόγευμα στο Οβάλ Γραφείο ή στον ιδιωτικό του χώρο, άφηνε στην άκρη τα κρατικά έγγραφα, σήκωνε τα μανίκια του και αναλάμβανε προσωπικά τον ρόλο του μπάρμαν, αναμιγνύοντας ποτά για τους στενούς του συνεργάτες, φίλους και ξένους ηγέτες.
🍸 Ο Μύθος πίσω από τον αριθμό 3.000
Αν και ο ακριβής αριθμός «3.000» λειτουργεί περισσότερο ως μεταφορά για τις αμέτρητες νύχτες που ο Roosevelt ανακάτευε Martini κατά τη διάρκεια της πολυετούς θητείας του (ήταν ο μοναδικός πρόεδρος που εκλέχθηκε 4 φορές), η φράση συνδέεται άρρηκτα με τη νύχτα της 5ης Δεκεμβρίου 1933.
Εκείνο το βράδυ καταργήθηκε επίσημα η Ποτοαπαγόρευση στις ΗΠΑ με την επικύρωση της 21ης Τροπολογίας. Ο Roosevelt, ο οποίος είχε στηρίξει ενεργά την κατάργηση, γιόρτασε το γεγονός σερβίροντας το πρώτο «νόμιμο» Martini στον Λευκό Οίκο, σηματοδοτώντας το τέλος μιας στεγνής εποχής 13 ετών για τη χώρα.
🤢 Η «διαβόητη» συνταγή του FDR
Παρά το πάθος του για το bartending, οι ιστορικοί, οι συνεργάτες του, αλλά και οι συγγενείς του συμφωνούν σε κάτι αναπάντεχο: ο Roosevelt έφτιαχνε μάλλον απαίσια Martini!
Ο εγγονός του, Curtis Roosevelt, είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ότι ο παππούς του έφτιαχνε «τα χειρότερα Martini στον κόσμο». Αντί να ακολουθεί την κλασική, καθαρή αναλογία, ο FDR πειραματιζόταν αλόγιστα:
• Βαρύ βερμούτ: Χρησιμοποιούσε υπερβολική ποσότητα ξηρού βερμούτ (πολλές φορές σε αναλογία 2 προς 1 ή και 1 προς 1 με το τζιν).
• Παράξενα υλικά: Του άρεσε να προσθέτει στο σέικερ μερικές σταγόνες από αψέντι (Pernod), λικέρ Chartreuse ή ακόμα και χυμούς φρούτων.
• Η «βρώμικη» πινελιά: Ήταν από τους πρώτους διάσημους υποστηρικτές του Dirty Martini, προσθέτοντας άλμη (ζουμί) από τις ελιές μέσα στο ποτό.
• Διπλή γαρνιτούρα: Συχνά έβαζε στο ίδιο ποτήρι και ελιά και φλούδα λεμονιού, κάτι που θεωρείται «αμάρτημα» για τους παραδοσιακούς λάτρεις του κοκτέιλ.
🌍 Διπλωματία του... Σέικερ
Ο Roosevelt μετέφερε αυτή την παράδοση ακόμα και στις πιο κρίσιμες συμμαχικές διασκέψεις του Β Παγκοσμίου Πολέμου, κουβαλώντας πάντα μαζί του ένα ειδικό ταξιδιωτικό κιτ για Martini.
Στη Διάσκεψη της Τεχεράνης το 1943, ο FDR επέμεινε να φτιάξει ο ίδιος ένα Martini για τον σοβιετικό ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν. Ο Στάλιν, μαθημένος στη σκληρή ρωσική βότκα, ήπιε το κοκτέιλ του Αμερικανού προέδρου και σχολίασε ξερά: «Είναι καλό, αλλά πέφτει λίγο κρύο στο στομάχι». Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, από την άλλη πλευρά, που προτιμούσε το τζιν του σχεδόν σκέτο, απέφευγε διακριτικά τις αλχημείες του Roosevelt.